Kolejny raz stare siatkarskie przysłowie sprawdziło się w stu procentach, szkoda tylko, że znowu na niekorzyść mogilnianek.
Drugi z rzędu mecz z potencjalnie silniejszym rywalem i drugi raz wejście w pojedynek na pełnej koncentracji, determinacji i przede wszystkim z wiarą w zwycięstwo. Tak można opisać zarówno pierwszego jak i drugiego seta pojedynku z ŁKS-em. Sokolanki premierową partię wygrały do 19, drugą do 21 i na twarzach zaczął się malować szczery uśmiech na myśl o zdobyciu kompletu punktów, ucieczce od wrocławianek na 3. punkty i zrównania się z Radomką.
Trzecia partia miała zamknąć mecz i w dobrych humorach pozwolić na skupienie się na kolejnym pojedynku, w Radomiu. W górze była już nawet nie jedna, a dwie piłki setowe, jednak piłka nie docierała do pola punktowego po stronie rywalek, a wracała na stronę Sokolanek, lub szybowała daleko w aut. Ale to na razie tylko jeden set, chwila odpoczynku i na takiej samej skuteczności i determinacji jak w dwóch pierwszych setach, wracamy na boisko i walczymy o pełna pulę!
Po drugiej stronie siatki jednak były zawodniczki, które miały bardzo podobne założenia – pójść za ciosem i przynajmniej urwać punkt, który jeszcze godzinę wcześniej był w sferze marzeń. Siatkówka ponownie oddała swoją najlepszą naturę i wynagrodziła, to co jest tutaj najważniejsze – zaangażowanie i wiarę do ostatniej piłki. Łodzianki wygrywają czwartego seta, doprowadzają do remisu i na decydującą partię wychodzą jako minimalne faworytki, wszak, to teraz One miały dwa wygrane sety z rzędu, z czego jeden w niesamowitych okolicznościach z „nożem na gardle”.
Tie-break wygrywają przyjezdne, wracają z „dalekiej podróży” i zdobywają dwa cenne punkty. Sokolanki niestety tracą dwa „oczka”, bo tak można opisać zdarzenia na boisku, które miały miejsce od końcówki trzeciego seta.
Powód przegranej? Może być ich kilka, ale bez wątpienia w trzech ostatnich setach spory wpływ na takie zakończenie miały błędy własne. Popełniliśmy ich w tych partiach, aż 24. czyli można powiedzieć, że jeden set rywalki dostały od nas „w prezencie”.
